SUMEROWIE

Sumer to starożytny kraj, usytuowany na dzisiejszym Bliskim Wschodzie pomiędzy rzekami Tygrys i Eufrat. Cywilizacja stworzona przez Sumerów jest najstarszą, po której udało nam się znaleźć ślady. Jej początki sięgaja rokoło roku 3400 p.n.e., zaś jej schyłek przypada na rok 2005 p.n.e.  Lud ten w późniejszych zapisach nazywał siebie czarnogłowymi i podawał, że czarnogłowi przybyli ze wschodu, ale zagadką jest skąd dokładnie i kiedy dokładnie przybyli. W ciągu ostatnich lat zwycięża pogląd, że Sumerowie nie byli ludnością autochtoniczną (czyli osiadłą w Mezopotamii od najdawniejszych czasów), tylko ludnością napływową. Twierdzenie takie powstało między innymi z powodu starożytnych miast Sumeru, które mają niesumeryjskie nazwy. Stąd powstał wniosek, że najeźdźcy byli ludem bardziej prymitywnym niż tubylcy i podbijając miejscową ludność przejęli jej kulturę, wzbogacając ją o własne elementy i doprowadzając w późniejszym czasie do  jej wielkiego rozkwitu. Wiemy, że Sumerowie różnili się kulturowo, etnicznie i językowo od rdzennej ludności semickiej. Próbowano ustalić grupę do jakiej należy język sumeryjski. Szukano pośród wszystkich języków Afryki, Azji i Oceanii, ale nie udało się stwierdzić nawet podobieństwa do jakiegokolwiek innego.

Kolebką państwa Sumerów było Eridu - najbardziej na południe wysunięte miasto. Pozostałe wybudowane przez Sumerów miasta, które warto wymienić to Uruk, Lagasz, Umma, Szurrupak, Girsu, Kisz, Larsa oraz Ur.

Głównym czynnikiem warunkującym możliwość przeżycia ludzi w tamtych czasach były rzeki Tygrys i Eufrat (Mezopotamia - po grecku kraj między dwoma rzekami) a atak naprawdę obfite masy wody, przynoszące w czasie roztopów żyzne iły, czyniące obszar doskonałym do uprawiania pól. W rzekach żyło bardzo dużo ryb, a na lądzie nie brakowało zwierzyny.

Same wylewy rzek to było za mało by móc stworzyć silną gospodarkę. Aby pozyskać jak najwięcej pustynnych terenów pod uprawę, Sumerowie zaczęli budować kanały irygacyjne, które z czasem połączyły się w ogromne sieci zaopatrujące w wodę ogromne połacie terenów przyrzeczynych. Z czasem kanały te zaczęły pełnić funkcję transportową. Budowa kanałów to jedna z wielu rzeczy uważanych za największe osiągniecie cywilizacyjne tego ludu. Obfite plony pozwalały na wyodrębnienie wielu grup społecznych nie zajmujących się rolnictwem (rzemieślnicy, handlowcy), ponieważ mogli być żywieni z zapasów zbiorowych. Nadprodukowana żywność importowano, za co kraj mógł uzyskać towary deficytowe takie jak kamień, złoża metali, wapień oraz kamienie ozdobne, wykorzystywane potem w sztuce. O kanały nawadniające, podobnie jak o surowce władcy państw-miast toczyli miedzy sobą wiele wojen. Jedna z nich przedstawiona jest na słynnej Stelli Sępów.

Jesteś